Νυχτερινό
σχολείο
C.J. Daugherty
Μετάφραση: Ράνια
Μπουμπουρή
Εκδόσεις:
Μεταίχμιο
Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου
Όταν όλοι σου λένε ψέματα, ποιον να εμπιστευτείς;
Η Άλι Σέρινταν είναι ένα μπερδεμένο κορίτσι της μεσαίας τάξης. Η ζωή της βγήκε εκτός ελέγχου όταν ο αδελφός της το έσκασε από το σπίτι. Οι γονείς της δε νοιάζονται καθόλου για κείνη – ούτε και για τίποτε άλλο βέβαια. Και η αστυνομία μόλις τη συνέλαβε. Πάλι. Όταν τη στέλνουν εσώκλειστη στην Κιμμέρια Ακαδημία, η Άλι νομίζει ότι βρίσκεται απλώς σε κάποιο αυστηρό αριστοκρατικό σχολείο, σαν αναμορφωτήριο. Και ότι αρκεί να προσαρμοστεί για ένα διάστημα, ώσπου να ξεθυμάνει η ιστορία. Μεγάλο λάθος. Η Κιμμέρια Ακαδημία δεν είναι ένα συνηθισμένο σχολείο. Οι κανόνες εκεί είναι αλλόκοτοι και αρχαϊκοί. Δεν επιτρέπονται υπολογιστές ούτε τηλέφωνα. Οι μαθητές αποτελούν ένα παράξενο μείγμα ανθρώπων χαρισματικών, σκληρών και προνομιούχων. Κι ύστερα, υπάρχει το μυστικό Νυχτερινό Σχολείο, μια κρυφή αδελφότητα γύρω από την οποία τηρείται άκρα μυστικότητα. Μετά τον θάνατο ενός συμμαθητή της στην καλοκαιρινή γιορτή, η Άλι αρχίζει ν’ ανακαλύπτει ότι το σχολείο και η οικογένειά της εμπλέκονται σε κάτι πολύ πιο σκοτεινό απ’ ό,τι θα μπορούσε ποτέ της να φανταστεί. Άραγε, γιατί της είπαν ψέματα οι γονείς της; Ποιοι είναι οι εχθροί της; Τι συμβαίνει, στ’ αλήθεια, στην Κιμμέρια Ακαδημία;
Χθες το βράδυ είχα την ανάγκη να διαβάσω ένα απλό, εύκολο βιβλίο. Αυτά που
χαρακτηρίζουμε ως page turner και συνήθως δεν είναι αυτά που εγώ αποκαλώ “καλά
βιβλία”.
Περιέργως δεν είχε μείνει κανένα αδιάβαστο στη βιβλιοθήκη μου, οπότε
αποφάσισα να αγοράσω το πρώτο που θα βρω.
Τέσσερις ώρες μετά, αποφάσισα ότι θα μπορούσα να παίξω και Τζόκερ. Γιατί οι
500+ σελίδες του βιβλίου δεν ήταν μόνο απλές και εύκολες (που ήταν), ήταν και
ευχάριστες στην ανάγνωση. Επιτέλους, ένα νεανικό βιβλίο που η ηρωίδα ΔΕΝ ήταν
εμφανώς λοβοτομημένη!
Με αυτό δεν εννοώ ότι το Νυχτερινό Σχολείο είναι βιβλίο για Νόμπελ, αλλά
τουλάχιστον είναι ένα βιβλίο για να περάσεις ευχάριστα την ώρα σου και να μην
θες να βγάλεις τα μάτια σου με κουτάλι. Ένα βιβλίο που δεν προκαλεί τα
εγκεφαλικά σου κύτταρα να αρχίσουν να εγκαταλείπουν τον εγκέφαλό σου. Και
μερικές φορές, αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται ο αναγνώστης.
Η ιστορία θυμίζει έντονα Χάρι Πόττερ (χωρίς τα μαγικά και με γυναίκες
πρωταγωνίστριες). Η νεαρή πρωταγωνίστρια, Άλι, μετά την εξαφάνιση του αδερφού
της, αρχίζει να μπλέκει σε περιπέτειες. Στην τρίτη σύλληψή της για βανδαλισμό,
οι απηυδισμένοι πλέον γονείς της την στέλνουν στην Κιμμέρια Ακαδημία. Στην αρχή
η Άλι νομίζει πώς η Κιμμέρια Ακαδημία είναι ένα απλό, ;ίσως λίγο αναχρονιστικό
σχολείο, με μυστικά. Στην πορεία όμως ανακαλύπτει πώς δεν είναι απλώς ένα
σχολείο με μυστικά αλλά ένα μυστικό σχολείο. Ένα σχολείο που μόνο του στόχο
έχει να βγάλει στην κοινωνία τους πλέον υποσχόμενους νέους και να τους
τοποθετήσει στα πλέον υποσχόμενα πόστα. Φυσικά μέσα σε όλα αυτά υπάρχει και
ένας φόνος, μια μυστική αδερφότητα, ένα παιχνίδι εξουσίας που μάλλον θα μας το
εξηγήσει καλύτερα στα επόμενα βιβλία, φιλίες που δοκιμάζονται και φυσικά
εφηβικούς έρωτες από εδώ ως την αιωνιότητα.
Εκτός από την Άλι, στο βιβλίο εμφανίζονται και οι φίλοι της. Η Τζο με τις
ψυχολογικές μεταπτώσεις και τους πλούσιος αλλά αδιάφορους γονείς. Ο Σιλβέν που
από τη μία είναι γλυκός και τρυφερός, αλλά κρύβει πολλά κάτω από αυτό το
προσωπείο. Ο Κάρτερ που φαίνεται στην αρχή να είναι ο κακός της υπόθεσης αλλά
τελικά κάτω από το σκληρό προσωπείο κρύβεται μια ευαίσθητη ψυχή. Η Ρέιτσελ ως
κουτσομπόλα Ερμιόνη Γκρέιντζερ. Και φυσικά η πάντα συνεπής επιμελήτρια, ο καλός
που γίνεται κακός, και η στρίγγλα του σχολείου. (Ναι ξέρω, τόσα πολλά κλισέ
μαζεμένα, μάλλον πάει πολύ…).
Εννοείται ότι πάνω από όλα αυτά υπάρχει μία σοβαρή, κατανοητική
διευθύντρια, η Ιζαμπέλ, που λειτουργεί και σαν μέντορας για την Άλι, ενώ στο
αντίπαλο δέος βρίσκεται και ο κακός της υπόθεσης που όμως στο πρώτο βιβλίο μαθαίνουμε
πρακτικά μόνο το όνομά του.
Στα θετικά:
Η πρωταγωνίστρια δεν είναι λοβοτομημένη. Κοινώς μπορεί να βάλει δύο λέξεις
στη σειρά, δε μιλάει όλη την ώρα για τα μαλλιά της, δε συνομιλεί με τον εαυτό
της και δε λέει συνέχεια “άουτς”, “oh my God” κλπ. Πολύ σημαντικά όλα αυτά στις
μέρες μας.
Η γλώσσα είναι φυσιολογική. Επαναλαμβάνω ότι δεν είναι για Νόμπελ, αλλά
τέλος πάντων, τηρείται μία βασική σύνταξη και μία συνοχή. Βέβαια το διάβασα από
μετάφραση και νομίζω ότι γενικά είναι αποδεκτό πώς έχουμε πολύ καλούς
μεταφραστές στη χώρα μας.
Το βιβλίο εμφανώς απευθύνεται σε νεανικό κοινό. Παρόλα αυτά δεν κάνει τα
συνηθισμένα λάθη, ή τουλάχιστον δεν τα κάνει πολύ ή δεν τα κάνει όλα. Εννοώ πώς
δεν περιγράφει για δύο σελίδες την ομορφιά της πρωταγωνίστριας, το φόρεμα της,
τα νύχια της κλπ. Γίνεται κι αυτό, περισσότερο από τα δικά μου αποδεκτά όρια,
αλλά μπορώ να της δώσω το ελαφρυντικό ότι οι περιγραφές τουλάχιστον είναι
μικρές και εντός της πλοκής.
Στα αρνητικά:
Το βιβλίο πέφτει στην κλασική παγίδα “μεγέθυνσης του χρόνου”. Έχεις διαβάσει 500 σελίδες κι ενώ νομίζεις ότι έχει περιγραφεί τουλάχιστον 1
χρόνος, όταν η πλοκή σαν χρόνος είναι περίπου 2 μήνες. Φυσικά μέσα σε
αυτούς τους δύο μήνες η ηρωίδα έχει αλλάξει δύο αγόρια (καλά αυτό μάλλον είναι
φυσιολογικό για την ηλικία της), οι φιλίες έγιναν πιο ισχυρές και δυνατές από
εμένα και την κολλητή μου που κάνουμε 20 χρόνια παρέα και γενικά έχει ζήσει μία
ολόκληρη ζωή σε 2 μήνες. Σαφώς καλύτερα από άλλες περιπτώσεις, αλλά εν πάση
περιπτώσει και λίγος ρεαλισμός δεν βλάπτει...
Πάλι για την πλοκή, σου εξηγεί ποιος πιστεύει ότι είναι ο καλός και ο κακός
αλλά δε σου εξηγεί γιατί. Διαβάζω ένα βιβλίο για κακομαθημένα παιδιά που
έχουν ειδική μεταχείριση και αναμένεται να κυβερνήσουν τον κόσμο και θέλω να
μου εξηγήσει κάποιος γιατί αυτοί είναι οι καλοί της υπόθεσης. Πόσο κακός δηλαδή
μπορεί να είναι ο κακός;
Τέλος, οι χαρακτήρες, προς το παρόν τουλάχιστον δεν έχουν το απαραίτητο
βάθος, αν και αφήνονται υπόνοιες ότι αυτό θα αλλάξει στην πορεία.
(Επιπλέον, στα αρνητικά της Ελληνικής τουλάχιστον έκδοσης είναι ότι οι
εκδόσεις Μεταίχμιο μας έχουν συνηθίσει σε πολύ καλύτερα εξώφυλλα.)
Συμπερασματικά, έχουμε ένα βιβλίο εύκολο, ευχάριστο, χωρίς πολλές απαιτήσεις. Έτσι λοιπόν και πρέπει να διαβαστεί. Εύκολα, ευχάριστα και χωρίς πολλές απαιτήσεις. Εάν κάποιος δεν είναι σε αυτή τη φάση, σίγουρα δε θα του αρέσει, και δε θα φταίει το βιβλίο για αυτό...
