Το βιβλίο πρέπει να βρισκόταν στο ράφι μου πάνω από 10 χρόνια και δεν είχα διαβάσει ούτε την περιγραφή!
Βέβαια, είχα διαβάσει πάνω από 10 βιβλία της Rosamunde Pilcherστην εφηβεία μου (για κάποιο λόγο η μαμά μου τα αγόραζε όλα μαζί) και μπορεί σήμερα να μου φαίνονται όλα ίδια, το μακρινό 2000 όμως, ο Ο Γυρισμός Ι ήταν από τα αγαπημένα μου βιβλία και από αυτά που θεωρώ καθοριστικά για την υπόλοιπη πορεία της ζωής μου (αναγνωστικής και μη).
Οκ, φτάνει με την αναδρομή! Πάμε στο βιβλίο!
Λίγο - πολύ όλα τα βιβλία της Rosamunde Pilcher έχουν το ίδιο θέμα. Μια γυναίκα ηρωίδα που μετά από τα λάθη της και ίσως μέσα από αυτά αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια της, να αντιδράσει και στο τέλος να νικήσει. Ακριβώς το ίδιο θέμα έχει και αυτό το βιβλίο, με τη νεαρή ηρωίδα, χήρα και μόνη με 2 παιδιά στα 27 της (εντάξει, το βιβλίο είναι του 1971) να αναγκάζεται να απαγκιστρωθεί από την πεθερά της, την καταπιεστική νταντά των παιδιών της και να αναζητήσει τον παιδικό της έρωτα, πολύ πρωτότυπα, στην Κορνουάλη.
Βρίσκει τον έρωτα (και δεν είναι spoiler, το ξέρατε και πριν σας το πω!) και όλα τελειώνουν όμορφα κι ωραία στο νέο της Παράδεισο.
Μια από τα ίδια λοιπόν, με τον ρομαντισμό της ηρωίδας να διαποτίζει όλο το βιβλίο μαζί με την ανικανότητα της να βάλει δύο πράγματα σε μια σειρά. Παρόλα αυτά είναι ένα καλογραμμένο εύπεπτο βιβλίο με ένα λανθάνον φεμινιστικό μήνυμα (τουλάχιστον για το 1971 γιατί το 2016 μάλλον έχουμε κάνει μερικά βηματάκια μπροστά).
Βέβαια, είχα διαβάσει πάνω από 10 βιβλία της Rosamunde Pilcherστην εφηβεία μου (για κάποιο λόγο η μαμά μου τα αγόραζε όλα μαζί) και μπορεί σήμερα να μου φαίνονται όλα ίδια, το μακρινό 2000 όμως, ο Ο Γυρισμός Ι ήταν από τα αγαπημένα μου βιβλία και από αυτά που θεωρώ καθοριστικά για την υπόλοιπη πορεία της ζωής μου (αναγνωστικής και μη).
Οκ, φτάνει με την αναδρομή! Πάμε στο βιβλίο!
Λίγο - πολύ όλα τα βιβλία της Rosamunde Pilcher έχουν το ίδιο θέμα. Μια γυναίκα ηρωίδα που μετά από τα λάθη της και ίσως μέσα από αυτά αποφασίζει να πάρει τη ζωή στα χέρια της, να αντιδράσει και στο τέλος να νικήσει. Ακριβώς το ίδιο θέμα έχει και αυτό το βιβλίο, με τη νεαρή ηρωίδα, χήρα και μόνη με 2 παιδιά στα 27 της (εντάξει, το βιβλίο είναι του 1971) να αναγκάζεται να απαγκιστρωθεί από την πεθερά της, την καταπιεστική νταντά των παιδιών της και να αναζητήσει τον παιδικό της έρωτα, πολύ πρωτότυπα, στην Κορνουάλη.
Βρίσκει τον έρωτα (και δεν είναι spoiler, το ξέρατε και πριν σας το πω!) και όλα τελειώνουν όμορφα κι ωραία στο νέο της Παράδεισο.
Μια από τα ίδια λοιπόν, με τον ρομαντισμό της ηρωίδας να διαποτίζει όλο το βιβλίο μαζί με την ανικανότητα της να βάλει δύο πράγματα σε μια σειρά. Παρόλα αυτά είναι ένα καλογραμμένο εύπεπτο βιβλίο με ένα λανθάνον φεμινιστικό μήνυμα (τουλάχιστον για το 1971 γιατί το 2016 μάλλον έχουμε κάνει μερικά βηματάκια μπροστά).
