Lee και Lou - μια ιστορία για σκύλους, κάθε ράτσας

Lee και Lou

Μαργαρίτα Καραπάνου

Εκδόσεις Ωκεανίδα

Ένα βιβλίο που μιλάει για σκύλους Ή ίσως και όχι. Ίσως ένα βιβλίο για ομιλούντες σκύλους. Ίσως πάλι και όχι.

Η ειρωνική ματιά της Καραπάνου (γνωστή σε όποιον έχει διαβάσει προηγούμενα βιβλία της).

Νοήματα πίσω από νοήματα.

Η γνωστή, ελαφρώς παραληρηματική, γραφή της.

Κενές σελίδες.

Κενά στιχάκια.

Κι ίσως τελικά κάτι ήθελε να μας πει.

Αλλά προσπάθησε παραπάνω από όσο χρειαζόταν.

Ή ίσως προσπάθησε πολύ λιγότερο από όσο θα μπορούσε.

Η ιστορία έχει ως εξής:

Διάβασα το βιβλίο σε λιγότερο από μισή ώρα.

Και στο τέλος αισθάνθηκα κάπως εξαπατημένη...

Είναι ο Lee και είναι και η Lou και είναι σκύλοι. Οκ, καταλαβαίνω την αλληγορία σαν έννοια. Και ειλικρινά κατάλαβα και τι θέλουν να μου πουν. Αλλά γιατί να είναι τόσο δύσκολο; Ή μάλλον γιατί να είναι τόσο πρόχειρο; 

Η δυσκολία δεν ήταν στο νόημα. Η δυσκολία ήταν στον τρόπο με τον οποίο επέλεξε η συγγραφέας να μας το μεταδώσει. 

Ειλικρινά ενοχλήθηκα από τις συνεχόμενες κενές σελίδες (από μισή πρόταση έκαστη).

Ο κύριος λόγος που ενοχλήθηκα ήταν γιατί οι σελίδες που δεν ήταν κενές, ήταν απολαυστικές.

Οπότε θεώρησα ότι επειδή δεν μπορούσε ή δεν ήθελε να είναι απολαυστική για 130 σελίδες, επέλεξε να έχει τις 50 από αυτές μισογραμμένες.

Παρόλα αυτά, το βιβλίο άξιζε την μισή ώρα που του αφιέρωσα.

Στο τέλος του βιβλίου είναι ξεκάθαρο πώς είμαστε μια κοινωνία που δε θέλει (ακόμα κι αν μπορεί) να βελτιωθεί....

Από το οπισθόφυλλο του Βιβλίου

Ο Mister Bank έχει ερωτευτεί τρελά μια τρομοκράτισσα. Δεν του έχει δείξει όμως ποτέ το πρόσωπό της. Τη συναντάει κάθε βράδυ μυστικά στην τράπεζά του, την «Total Bank». 

- Αγάπη μου, πες μου το όνομά σου, δεν θα το πω σε κανέναν... 

... Μια νύχτα δεν άντεξε. Τραβάει την κουκούλα με δύναμη, οπότε βλέπει με φρίκη ότι η αγαπημένη του είναι άντρας! 

- Είσαι ο Κουφοντίνας! φωνάζει. Μα πώς γίνεται; Εσύ είσαι στη φυλακή! 

- Είμαι ο δίδυμος αδελφός του! Μάικελ Κουφοντίνας. Ζω στον Καναδά. Εκεί είμαι λίγο τρομοκράτης, όποτε μου τη δώσει... 

- Εμένα μ' αρέσουν οι τρομοκράτες... λέει ο Mister Bank. Είναι κύριοι... Δεν κλέβουν σαν ζώα. Έχουν άποψη. Την ώρα που σε σκοτώνουν, σου εξηγούν πώς θα πεθάνεις και γιατί. Είχα έναν φίλο στο σχολείο, κακό μαθητή:

         - Θέλω να γίνω τρομοκράτης, μου έλεγε. Να βγαίνω έξω με την κουκούλα μου και το πιστόλι μου και να με τρέμουνε όλοι! 

Τελικά έγινε μάγειρας... 

Ο Lee και η Lou δεν ξέρουν μόνο να γαβγίζουν... Ξέρουν πολλά...