Η Πηνελόπη των Τρένων, Μαρλένα Πολιτοπούλου

Ας παραδεχτούμε ότι μία ομοιότητα, υπάρχει! Δεν είμαι τρελή...

Δε μου αρέσει ο Καζαντζίδης. Ναι ξέρω, διαπράττω ύβρη, αλλά τι να κάνω που δε μου αρέσει; Επίσης να σημειώσω ότι τον μπέρδευα με τον Ξανθόπουλο και σαν φωνή και σαν εικόνα για πάρα πολλά χρόνια. Αυτό δε βελτίωσε την εικόνα που είχα γι’ αυτόν όπως καταλαβαίνετε…

Τι να κάνουμε, haters are gonna hate!

Θα ρωτήσει κανείς, που κολλάει ο Καζαντζίδης. Ωραία, όποιος αναρωτήθηκε, να ξαναδιαβάσει το οπισφόφυλλο!

Το οποίο εν ολίγοις λέει τα παρακάτω:

1965: Ο Στέλιος Καζαντζίδης φτάνει στον σταθμό του Μονάχου για να δώσει μια σειρά από συναυλίες σε όλη τη Γερμανία. Σε μια γωνιά του ίδιου σταθμού ο ΣτρατήςΚοκκινίδης, ένας έλληνας μετανάστης, βρίσκεται νεκρός. Ο φόνος του δεν θα εξιχνιαστεί ποτέ.Πενήντα χρόνια αργότερα, ο ερευνητής και σκιτσογράφος Παύλος Γ., ως οφειλή στον αστυνόμο πατέρα του, θα ασχοληθεί με την υπόθεση. Τα ίχνη θα τον οδηγήσουν στηΝάουσα, τόπο καταγωγής του Κοκκινίδη, και πίσω στα χρόνια της Κατοχής, για να ανακαλύψει ερωτικά μυστικά, δωσίλογους, λίρες, προδοσίες και επαναστάτες. Θα αφήσει για λίγο την αγαπημένη του τζαζ για να ακούσει τα τραγούδια του Στέλιου και θα ανταμειφθεί από την κόρη της Πηνελόπης των τρένων με είκοσι 45άρια δισκάκια. Και όταν όλα θα έχουν πια τελειώσει, ο κόσμος της μετανάστευσης δεν θα του είναι πια ξένος.

Ευτυχώς βέβαια, το βιβλίο δεν προϋποθέτει να ξέρεις για τον Καζαντζίδη και ούτε έχει ενσωματωμένο δισκάκι, οπότε από αυτή την πλευρά όλα πήγαν καλά.

Φυσικά, κάπου εκεί σταμάτησαν κιόλας και περάσαμε στο δράμα του Ελληνικού νουάρ, που όταν είναι καλό είναι πολύ καλό, αλλά το συγκεκριμένο ήταν κακό, πολύ κακό και θα εξηγήσω αμέσως τους λόγους.

Καταρχήν, στη σελίδα 3 έχει μία διόλου ευκαταφρόνητη λίστα με τα ονόματα των πρωταγωνιστών. Εδώ να σημειωθεί ότι ούτε όταν διάβαζα Μουρσελά δε χρειάστηκε να ανατρέξω στην αντίστοιχη λίστα. Στην προκειμένη περίπτωση, εγώ και η λίστα γίναμε φίλες. Οι ήρωες έσκαγαν από το πουθενά, χωρίς καν να χρειάζονται! Εκεί που διάβαζες, ξαφνικά εμφανιζόταν από το πουθενά κάποιος για να κάνει κάτι που συνήθως δεν είχε κανένα νόημα για την πλοκή.

Ας έρθουμε λοιπόν στην πλοκή:

Υπάρχει ένας ήρωας, ο Παύλος Κ. που από όσο καταλαβαίνω είναι η περίπου αστυνομικός ήρωας που δημιούργησε η συγγραφέας. Ο ήρωας έχει και έναν πατέρα (ε ναι, δε φύτρωσε) ο οποίος ήταν κανονικός αστυνομικός και του άφησε κληρονομιά ένα σεντούκι με άλυτες υποθέσεις.

Η εικόνα είναι από εδώ

Για κάποιο λόγο, ο Παύλος Κ. αποφάσισε να διαλευκάνει την ιστορία της Πηνελόπης (που τη φώναζαν Μπήλιω, αλλά το Πηνελόπη ακουγόταν καλύτερα στον τίτλο) η οποία έχασε τον άντρα της από φονικό στο σταθμό των τρένων του Μονάχου το 1965 αφήνοντας την μόνη κι έρημη με ένα παιδί στην αγκαλιά.

Εδώ κάπου μπλέκεται και ένας φίλος του άντρα της, που όμως ήταν και εραστής της, ο οποίος εμφανίζεται και εξαφανίζεται στο βιβλίο, αριστερός γαρ και Χούντα καραμπινάτη στην Ελλάδα λίγο καιρό αργότερα.

Επιπλέον, υπάρχουν και άλλοι φίλοι, γνωστοί, καθάρματα, πλούσιοι, φτωχοί, μια δασκάλα, μια καφετζού, ένας λωποδύτης, ένας χαραμοφάης, ένας δάσκαλος και λοιποί ήρωες που κάτι κάνουν ή δεν κάνουν, πάντως περνάνε για ένα quest, έτσι γιατί μπορούν.

Επίσης εμφανίζονται και κάτι λίρες, που έπαιξαν και αυτές το ρόλο τους, μαζί με κάτι υφαντά που κάπως οδήγησαν στη λύση του μυστηρίου (Ανάθεμα και εάν κατάλαβα πως).

Παράλληλα, στο σήμερα, υπάρχουν σύγχρονοι μετανάστες με τη δική τους ιστορία, άστεγοι της Αθήνας (μπράβο στη συγγραφέα για την αναφορά της στη Σχεδία), οι απόγονοι όλων των παραπάνω που ψάχνουν κι αυτοί να βρουν την αλήθεια 50 χρόνια μετά ή προσπαθούν να κρύψουν την αλήθεια που όμως τελικά έρχεται στο φως γιατί ο ήρωας μας, εκτός από όλα τα υπόλοιπα υπέροχα χαρακτηριστικά του, είναι και τρομερό γατόνι καθώς όλα τα κατάλαβε από κάτι που μάλλον πλανόνταν στην ατμόσφαιρα (ο αέρας??) και τα κατάφερε να λύσει την υπόθεση κάνοντας λογικούς (?) συνειρμούς χωρίς κανένα προηγούμενο υπόβαθρο, γεγονός περίεργο εάν σκεφτεί κανείς ότι μιλάμε για βιβλίο - τούβλο, 420 σελίδες.

Βασικά, και για να κλείσω την πολύ κακή κριτική μου περνώντας σε κάτι καλό (#not) αυτό ήταν και το βασικό πρόβλημα. Η καλή πρόθεση της συγγραφέως που δε χωρούσε σε 420 σελίδες. Η συγγραφέας ήθελε να μιλήσει για πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Για τη μετανάστευση των Ελλήνων στη Γερμανία και για τη μετανάστευση που σήμερα αντιμετωπίζουμε σαν πρόβλημα στην Ελλάδα (ξεχάσαμε τα δικά μας και τα πιάτα που έπλυναν οι παππούδες μας). Για την οικονομική κρίση και τα προβλήματα που επιφέρει σε όλους. Για τη νοσταλγία και για την αθωότητα του χθες αλλά και του σήμερα. Για τη Νάουσα και τις ομορφιές της. Και για τη διαλεύκανση ενός παλιού εγκλήματος. Ε, δε χωρούσαν όλα σε ένα βιβλίο…

Σε όλο αυτό, προσθέτω και τη, σχεδόν ερασιτεχνική, γραφή οπότε το όλο αποτέλεσμα κατέληγε σε μία σούπα από άσχετα μεταξύ τους υλικά και με κακό βράσιμο. Ήθελα τόσο πολύ να είναι καλό αυτό το βιβλίο που ακόμα και τώρα που γράφω αισθάνομαι βαθιά στεναχώρια για την αποτυχία του!

1* στο Goodreads, 1,5* στην πραγματικότητα γιατί θα μπορούσε να είναι αριστούργημα (και δεν ήταν)

Εξωτερικές αναφορές:

1. Οι  Εκδόσεις Μεταίχμιο, δίνουν δυνατότητα προανάγνωσης των πρώτων σελίδων, εδώ

2. Επίσης, υπάρχει μία καλή κριτική του βιβλίου στην Εφημερίδα των Συντακτών.

3. Καθώς και μία συνέντευξη της συγγραφέων στην Καθημερινή.

4. Και άλλη μία συνέντευξη (καλύτερη κατά τη γνώμη μου) στο Διάστιχο.

5. Τέλος, η βιογραφία της από την Βιβλιοnet