Διαβάζοντας το οπισθόφυλλο ήθελα να πιστέψω ότι είμαι μπροστά σε ένα αδερφάκι του 1984 (πρέπει να σταματήσω να διαβάζω τα οπισθόφυλλα, την πατάω πιο συχνά από όσο θα έπρεπε).
700 σελίδες αργότερα, που κάποιες τις προσπέρασε βαριεστημένα, είχα και πάλι αυτό το αίσθημα του ανικανοποίητου που με πιάνει με τα βιβλία που θα μπορούσαν να ... αλλά δεν ...
Για να τα βάλουμε σε μια σειρά, η ιστορία ξεκινάει με την Μέι που πιάνει δουλειά στο σατανικό δίδυμο του FB τον Κύκλο. Εκεί όλοι είναι λοβοτομημένοι και φυσικά η ΗΛΙΘΙΑ πρωταγωνίστριά μας ταιριάζει άριστα στο νέο της περιβάλλον. Η 24χρονη Μέι λοιπόν για κάποιο λόγο που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, δεδομένου του ότι όπως προείπα είναι ηλίθια, ανεβαίνει στην ιεραρχία του Κύκλου μέσα σε 6 (;) εβδομάδες (!). Δεν ξέρω πώς το έχουν εκεί στις Αμερικές, αλλά εδώ στη Γηραιά Ήπειρο από όσο ξέρω, σε 6 εβδομάδες δε γίνεσαι από Υπάλληλος Εξυπηρέτησης, κολλητός του CEO. Και οκ, είναι μυθιστόρημα, αλλά και λίγος ρεαλισμός δε βλάπτει! Συν του ότι, δε γίνεται να γράφεις μυθιστόρημα που να απευθύνεται στη γενιά του διαδικτύου και να θέλεις να ταυτιστούν με μία 24χρονη! Η γενιά Y έχει αρχίσει να μεγαλώνει...
Μέσα από τη νέα της θέση, η Μέι καταστρέφει λίγο - πολύ όλους όσους την έχουν ποτέ αγαπήσει - νοιαστεί - φροντίσει, αποδεικνύοντας ότι εκτός από ηλίθια είναι και αχάριστη και κακομαθημένη. Γενικά είναι από τις πιο αντιπαθητικές πρωταγωνίστριες ever και αυτό όχι γιατί είναι αλλοτριωμένη από την ψηφιακή εποχή της υπερπληροφόρησης - πληροφόρησης (σιγά το φοβερό νέο, ο μισός πλανήτης είναι κάπως έτσι) αλλά γιατί η κοπέλα είναι ΧΑΖΗ!
Ωραία, η πρωταγωνίστρια είναι ότι είναι, το βιβλίο όμως; Θέλει να μας πει κάτι, δε θέλει;
Ε βασικά, πολύ θα ήθελε να μας πει κάτι, αλλά τελικά μας είπε λίγο τίποτα με μπόλικο καθόλου για τους παρακάτω λόγους:
α) Μας τα έχουν ξαναπεί, οπότε χρειαζόταν συγκριτικό πλεονέκτημα και από αυτό δεν είχε
β) Θα μπορούσε να είναι 100 σελίδες ώστε να μην περάσω 500 σε fast forward και να έχει πει κάτι
γ) Ξέραμε που θα καταλήξει, από τη σελίδα 10 οπότε δεν υπήρχε καμία προσδοκία (+ και καμία ανατροπή)
Και τελικά;
Τελικά, ευτυχώς τελείωσε!
(Όταν διάβαζα το 1984 είχα χάσει τον ύπνο μου! Μου φαινόταν το τρομακτικότερο πράγμα που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί!! Σταμάτησα τρεις φορές να το διαβάζω και το έπιασα τέσσερις φορές από την αρχή γιατί φοβόμουν που θα καταλήξει (και καλά έκανα)!! Αυτό είναι το λιγότερο που περιμένω από το βιβλίο που αυτοδιαφημίζεται ως ο απόγονός του για τη γενιά του διαδικτύου)
700 σελίδες αργότερα, που κάποιες τις προσπέρασε βαριεστημένα, είχα και πάλι αυτό το αίσθημα του ανικανοποίητου που με πιάνει με τα βιβλία που θα μπορούσαν να ... αλλά δεν ...
Για να τα βάλουμε σε μια σειρά, η ιστορία ξεκινάει με την Μέι που πιάνει δουλειά στο σατανικό δίδυμο του FB τον Κύκλο. Εκεί όλοι είναι λοβοτομημένοι και φυσικά η ΗΛΙΘΙΑ πρωταγωνίστριά μας ταιριάζει άριστα στο νέο της περιβάλλον. Η 24χρονη Μέι λοιπόν για κάποιο λόγο που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, δεδομένου του ότι όπως προείπα είναι ηλίθια, ανεβαίνει στην ιεραρχία του Κύκλου μέσα σε 6 (;) εβδομάδες (!). Δεν ξέρω πώς το έχουν εκεί στις Αμερικές, αλλά εδώ στη Γηραιά Ήπειρο από όσο ξέρω, σε 6 εβδομάδες δε γίνεσαι από Υπάλληλος Εξυπηρέτησης, κολλητός του CEO. Και οκ, είναι μυθιστόρημα, αλλά και λίγος ρεαλισμός δε βλάπτει! Συν του ότι, δε γίνεται να γράφεις μυθιστόρημα που να απευθύνεται στη γενιά του διαδικτύου και να θέλεις να ταυτιστούν με μία 24χρονη! Η γενιά Y έχει αρχίσει να μεγαλώνει...
Μέσα από τη νέα της θέση, η Μέι καταστρέφει λίγο - πολύ όλους όσους την έχουν ποτέ αγαπήσει - νοιαστεί - φροντίσει, αποδεικνύοντας ότι εκτός από ηλίθια είναι και αχάριστη και κακομαθημένη. Γενικά είναι από τις πιο αντιπαθητικές πρωταγωνίστριες ever και αυτό όχι γιατί είναι αλλοτριωμένη από την ψηφιακή εποχή της υπερπληροφόρησης - πληροφόρησης (σιγά το φοβερό νέο, ο μισός πλανήτης είναι κάπως έτσι) αλλά γιατί η κοπέλα είναι ΧΑΖΗ!
Ωραία, η πρωταγωνίστρια είναι ότι είναι, το βιβλίο όμως; Θέλει να μας πει κάτι, δε θέλει;
Ε βασικά, πολύ θα ήθελε να μας πει κάτι, αλλά τελικά μας είπε λίγο τίποτα με μπόλικο καθόλου για τους παρακάτω λόγους:
α) Μας τα έχουν ξαναπεί, οπότε χρειαζόταν συγκριτικό πλεονέκτημα και από αυτό δεν είχε
β) Θα μπορούσε να είναι 100 σελίδες ώστε να μην περάσω 500 σε fast forward και να έχει πει κάτι
γ) Ξέραμε που θα καταλήξει, από τη σελίδα 10 οπότε δεν υπήρχε καμία προσδοκία (+ και καμία ανατροπή)
Και τελικά;
Τελικά, ευτυχώς τελείωσε!
(Όταν διάβαζα το 1984 είχα χάσει τον ύπνο μου! Μου φαινόταν το τρομακτικότερο πράγμα που θα μπορούσε ποτέ να συμβεί!! Σταμάτησα τρεις φορές να το διαβάζω και το έπιασα τέσσερις φορές από την αρχή γιατί φοβόμουν που θα καταλήξει (και καλά έκανα)!! Αυτό είναι το λιγότερο που περιμένω από το βιβλίο που αυτοδιαφημίζεται ως ο απόγονός του για τη γενιά του διαδικτύου)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου